''Bazen insanın son sandığı şey aslında başlangıçtır.''
Merhabalar.
Bugün Agatha Cristie'nin hayat hikayesi ile ilgili bir metin okudum. Açıkçası uzuun uzun okuduğum hayat hikayesinden ziyade, hayatını özetlediği o iki cümle beni öyle etkiledi ki.. Kendime sordum; ''sende bundan 30-40 sene sonra, geçen ömrün için aynı cümleleri kurabilecek misin acaba!?'' Agatha Cristie, Britanya İmparatorluğunun soylu, asil, zeki kadını. Bu dünyadan rüzgar gibi gelip geçerken bir sürü eser bırakıyor. -Hayat hikayesini merak edenler ayrıntılı araştırabilirler- O tüm bunları yaparken, hayatını şu cümleler ile özetliyor: '' Ben tatmin oldum. Yapmak istediklerimi yaptım!''
Çok iddialı ve söylemesi zor. Ne mutlu Agatha'ya. Kendi adıma konusayım, şu yaşımda geçen 22 yıllık ömrüm için aynı cümleleri söyleyemeyeceğim. Şöyle bir düşünürsek hayat; okulumuzdan, çok çalışmak zorunda olduğumuz sınavlardan, işimizden, kazancımızdan, düğünümüzden, yarın ne giyeceğimizden ibaret değil. Hayır hayat bu değil.
Ve elbette hayat kimseye aynı değil. Ama hayat nasıl kurulursa kurulsun bize düşen onu en kendimiz şekilde yaşamak. Güzelce yaşamak. Herkesin kendine göre, ''hayatı güzelce yaşamanın şu kadar yolu listesi'' ve geleceğe dair hedefleri vardır. Yani muhakkak olmalı. Çünkü hayatımızı güzelleştiren, değerli kılan en önemli faktör hedeflerimiz ve hayallerimizdir. Bir hedef belirlemeli, hedefe ulaştıran yolu çizmeli, her gün belirli saati/dakikayı hedefe ulaşmak için emek sarfetmeye ayırmalı. Düşünsenize, gün içerisinde en yoğun insanın dahi telefonda sosyal medyalarıyla uğrasacak bir 20 dakikası muhakkak vardır. Hedef her ne ise; ingilizce öğrenmek, Kuran veya meal hatmi yapmak, ayet ve dua ezberlemek, o ay içerisinde 4 kitap okumak, bir hobi edinip o alanda kendini eğitmek.. gibi aklıma gelmeyen daha bir sürü hedef/ yapılacaklar listesi. Her gün o belirlenen hedef için 20 dakikamızı bile ayırsak 3 ayın sonunda başladığımız yerden çok çok ilerlemiş vaziyette oluruz eminim. Bir günümü nasıl geçirmeliyim? Rutinlerim neler olmalı mesela? Gün içerisinde neler yapmaktan keyif alıyorum? Veya neleri ''keşke bunu yapmak zorunda olmasaydım'' diye hayıflanarak yapıyorum? diye kendimize sormalı. Hepimiz kendi içimizde önce bunun muhakemesini bi yapmalıyız. Bundan 30-40 sene sonra ömrümüz yeterde yaşıyor olursak dönüp geçmişe baktığımızda ''Ben tatmin oldum, yapmak istediklerimi yaptım!'' diyebilmeliyiz. Bu zor değil. Yeterki ne yapmak istediğimizi, hangi alanda kendimizi geliştirmek istediğimizi bilelim ve kendi kapasitemize uygun yapılabilir hedefler belirleyelim. Allah hepimizin yardımcısı olsun. Yazıma Nil Karaibrahimgil'in o azim veren cümlelerinden biri ile son vereyim istiyorum.
Yıldızı pek parlak, tatlı kadın.. :)
''Sadece güneşli günlerde yürürsen, gideceğin yere varamazsın. Yol yoldur. Engebeside yoldur, düzüde demek lazım. Bir elinde sopa, ondan güç ala ala tırmanmak lazım. Tepede dünyanın en güzel köyü varmış gibi. İnsan umudunu yakmazsa yolu tıkanır. İçindeki ışığı hiç kapatmayacaksın. Karanlıkta otursanda o daima yanacak.''
İçimizdeki o ışık hiiç sönmesin inşallah. Dua ile..

Yorumlar